Elke ochtend kruipt er een peuter tussen ons in. De ochtendperikelen gaan van start. Terwijl wij nog in comatueuze toestand verkeren, is de kleine man alive and kicking!  Bij hem begint de dag zodra zijn Kidsleep klok het zonnetje laat zien. Hij is dan ook in de veronderstelling dat wij al net zo enthousiast naast ons bed staan te springen. Het tegendeel is waar. Dus mag hij altijd even televisie kijken terwijl wij de slaap uit onze ogen wrijven.

Na een half uurtje begint het dan toch te kriebelen. De wakkere peuter wordt druk, gaat stuiteren en moet zijn energie kwijt. Met als gevolg dat we herhaaldelijk voeten in ons gezicht krijgen, gebombardeerd worden door een woest peuterlijf en antwoord moeten geven op prangende vragen.

Ok, tijd om aan te kleden. Dat gaat ook niet zonder slag of stoot. Peuter verwacht dat wij met zijn kleding achter meneer aan rennen. Het liefst over de hele eerste etage, terwijl hij zich verstopt in de kasten en achter de gordijnen. Een behoorlijke opgave op de vroege ochtend. Uiteraard hebben wij daar weinig zin in. Na wat gemopper van onze kant en verontwaardiging van peuter’s kant heeft hij al welgeteld één sok aan. Vervolgens dreigen we nog wat, al weten we dat dat totaal averechts werkt. “Als je niet aan komt kleden, gaan papa en mama naar beneden en blijf jij boven.” “Lekker belangrijk”, zie je hem dan denken. Na herziene krachten proberen we dan maar weer de rustige benadering. Samen op bed zitten (of staan) en even rustig aan kleden. Als dat dan maar snel genoeg gaat, accepteert de kleine man het.

Overigens probeer ik mij tussendoor, met kunst- en vliegwerk, ook nog aan te kleden en op te maken. Ook zo jammer als je peuter er tip top uitziet en mama komt  er, als ma flodder, achteraan.

Vervolgens moeten er nog tanden gepoetst worden. Ik zie je denken. Dat gaat echter vrij soepel. Als we maar wel de goede tandenborstel en de juiste tandpasta gebruiken. Denk aan een oranje of blauwe tandenborstel en fluoriserend blauwe piraten-tandpasta. Zucht..

Na een uitputtingsslag kunnen we dan eindelijk naar beneden. Dan denk je dat je er bent. Niets is minder waar. Allereerst kan meneer de trap echt niet af lopen. Zijn benen zijn moe of zijn tank is leeg. Echt waar, dat zijn zijn eigen woorden. Wat bemoedigende woorden van onze kant verder, zijn we dan eindelijk beneden. Waar er dan nog ontbeten moet worden.

Hongerig als ik zelf ben, probeer ik mij staande te houden terwijl ik een boterham smeer. Denk dan maar niet dat je daar even wat smeerworst op kan smeren. Nee, dat moet eerst overlegd worden. Geef je een driejarige iets wat hij niet wil, dan eindigt het op de grond of in de buik van één van de honden. Na overleg blijkt dat meneer graag een boterham met gesmolten kaas wil. Prima. Even snel twee boterhammen in de magnetron en klaar is mama. Enige tijd later kunnen we dan eindelijk  het ochtendritueel afstrepen.

Inmiddels ben ik zelf al weer toe aan een dutje op de bank. Of stiekem aan een wijntje.. Helaas, ik ben zwanger en ja het is nog veel te vroeg.

4 Comments on Ochtendperikelen

  1. Jolanda
    15 juni 2015 at 21:48 (3 jaar ago)

    Echt geweldig, ik ga zeker volgen! Super leuk!

    Beantwoorden
  2. Janneke Boer
    12 juni 2015 at 11:53 (3 jaar ago)

    Heel leuk, Bianca, dit inkijkje in jullie leven. Ik ga je volgen!

    Beantwoorden
  3. Janette
    11 juni 2015 at 18:30 (3 jaar ago)

    Superleuk Bianca. Je schrijft erg levendig.

    Beantwoorden
    • Bianca
      13 juni 2015 at 19:04 (3 jaar ago)

      Bedankt voor het compliment!

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






CommentLuv badge