Keuzes.. Als je het zo leest, lijkt het alsof je nu een heel zwaar stuk gaat lezen.Wees gerust, dit valt wel mee hoor.  In dit geval gaat het namelijk over de keuzes van de peuter. Kleine keuzemomentjes kunnen bij de kleine man namelijk behoorlijk zwaar aanvoelen. Deze mama herkent dit ‘fenomeen’ van vroeger.

Herkenning

Ik scheel behoorlijk wat jaren met mijn broertje en zusje. Ik was een tiener toen ze geboren werden, hierdoor heb ik hun jeugd wel erg bewust mee gemaakt. Super leuk, al zeg ik het zelf. Ik zie nu dan ook erg veel van mijn broertje terug in onze kleine man. Af en toe is het net alsof mijn kleine broertje, op driejarige leeftijd, weer naast me zit.  Ideaal, want bepaalde dingen zijn dan geen verassing meer.
Onze peuter is nu drie jaar oud en vind het soms een behoorlijke opgave om een keuze te maken. Het ene moment doet hij het met twee vingers in zijn neus, het andere moment lijkt het alsof de wereld vergaat. Yup, broertje had hier ook last van. (Sorry bro, ik noem verder geen namen;))

Broodje poep

Afgelopen vrijdag had hij zo’n dag waarop hij wél makkelijk keuzes kon maken. We gingen lunchen voor onze trouwdag. Gezellig op een terrasje in de drukte van de feestweek. Meneer was in een lollige bui. Ik vroeg hem  wat hij wilde eten. De keuzes waren niet reuze in verband met de feestweek, maar prima voor de kleine man. Ik kreeg als antwoord dat hij wel graag een broodje kaas met poep wilde. Grapjurk. Uiteraard zijn poep- en plasgrapjes helemaal de top als je drie jaar bent. Ok, prima, bestel jij dat maar als de serveerster terug komt. Ik had echter nooit gedacht dat hij het ook daadwerkelijk zou vragen. Fout! De serveerster nam onze bestelling op en vroeg aan de kleine man wat hij wilde eten. ‘Een broodje poep’, riep hij trots en met een glimlach van oor tot oor. We kwamen niet meer bij. De serveerster kletste heerlijk mee en uiteindelijk werd het dan toch een broodje kaas met poep zonder poep. Peuter blij, wij blij.

Soms zijn keuzes wel heel moeilijk

Soms is kiezen, in een restaurant, niet zo simpel. Zo nu en dan komt hier toch een beetje frustratie bij kijken. Op het moment dat de serveerster vraagt wat we willen drinken, komt dat meestal te snel voor de kleine man. De twijfel slaat toe wanneer hij kan kiezen uit zoveel lekkers. Geregeld word hij dan verdrietig en wil vervolgens niets meer. Mijn oplossing is dan meestal om tegen de serveerster te zeggen dat ik later wel een gil geef. Zodra ze weer weg is, krijg ik een boze blik van de kleine man. Ik zie dat hij echt wel iets wil drinken maar het gewoon even niet overziet. Prima vent, dan roepen we straks toch nog een keer de serveerster.
Ondertussen worden de drankjes van papa en mama gebracht. De kleine man weet het nog steeds niet. Samen lopen we de keuzes na, die ik dan beperk tot maximaal drie opties. Ik zie hem denken. Yup, appelsap it is. Ik bestel een appelsap voor hem en alles is weer opgelost. Hij heeft gewoon wat meer tijd nodig.

Om bovenstaande frustratie, van peuters kant, te voorkomen pak ik het nu anders aan. Tegenwoordig begin ik vaak onderweg al met het benoemen van de opties. Ik vertel dat we lekker ergens wat gaan drinken. Vervolgens vraag ik hem wat hij dan zou willen drinken. Tegen de tijd dat we zitten en de serveerster komt, kan hij zelf zijn bestelling doorgeven. Hij heeft dan genoeg tijd gehad om een keuze te maken. Stiekem vind hij het dan ook wel erg leuk om zelf te bestellen. De enige kans die we dan lopen, is dat hij dan dus een broodje poep besteld. Ik vind dat dat nog wel mag als je drie jaar bent. Het zou anders zijn als de echtgenoot zulke verzoeken in dient. Dan zou ik van schaamte onder de tafel kruipen.

Vinden jullie kids het soms ook lastig om te kiezen? Hoe gaan jullie hiermee om?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






CommentLuv badge