Door Lisette – Als ik toen wist wat ik nu weet…
Onze oudste is een tijd moeilijk te handelen geweest. Van zijn derde tot zijn achtste, zo
ongeveer. Hij is nu net 9. Voor ons gevoel probeerden we van alles, ik vooral door het gezellig te houden, mijn man vooral door streng te zijn. Omdat ik het meeste thuis ben eindigde het vooral in strijd als manlief thuiskwam. Ik liep de hele dag de benen uit mijn lijf om kind (en broertje en zusje) te entertainen en tevreden te houden, en als man kwam kon er ineens niets meer. Heel verwarrend en ook heel frustrerend.

Kort houden!

Op een avond probeerde ik de adviezen eens ter harte te nemen. ‘Kort houden’ ‘niet toegeven’ ‘consequent zijn’. Vooral mensen van boven de vijftig gaven dit soort adviezen. En die konden het weten, die hadden zelf een generatie grootgebracht. Oudste wilde voor de zoveelste keer zijn bord niet leeg eten, nee, zelfs nog geen hap nemen. En we waren het spuug en spuugzat om hem altijd maar een eigen geprepareerde a la carte maaltijd voor te schotelen. Eten zou hij. Hij moest, op advies uit vroegere tijden, aan tafel blijven tot zijn bord leeg was.

Uiteindelijk gingen we om 22.00 uur zelf naar bed, van ellende. Kind zat nog aan tafel. In het donker. Eten? Ho maar. Na nog een halfuur gaf ik het op. De andijviestamppot ging de prullenbak in. Toevallig lag de zak met het restje rauwe andijvie nog op het aanrecht. Ik ben niet zo opruimerig aangelegd. Meneer had inmiddels wel honger en voor ik het wist at hij de inhoud van die zak achter elkaar op. Ehmm.. hadden we dat niet 4 uur eerder kunnen bedenken??

Hooggevoeligheid

Van de kindercoach die we een paar maanden later bezochten voor de begeleiding bij zijn hoogbegaafdheid hoorden we voor het eerst over hooggevoeligheid of HSP (hoogsensitieve persoonlijkheid). Er ging een wereld voor mij open. Het gezeur over eten en de labeltjes in kleding van de oudste, de middelste die helemaal gek werd in het zwembad (van alle galmgeluiden) en de jongste die nooit sokken aan heeft vanwege de naadjes. En dus met blote voeten in de schoenen gaat, zomer of winter. Oudste heeft moeite met ‘papperige’ structuren in zijn mond zoals stamppot. Daar ging hij van kokhalzen. Met de rauwe andijvie had hij echter geen probleem.

Ik had het altijd geschaard onder het kopje ‘dwars’ en het opgelost met een ‘ik weet wat goed voor je is’. Nadat ik had gelezen over de kenmerken van hoog gevoeligheid kon ik me veel beter in mijn kinderen inleven. En zeg nou zelf, wat maakt het uit hoe hij de andijvie eet? Als hij het maar eet. En als het kind geen koude voeten heeft, wie kan het dan wat schelen dat ze zonder sokken in haar schoenen gaat?

Ja, natuurlijk zegt de juf er wat van. En de moeders waar ze gaat spelen. En oma, die het belachelijk vindt, blote voeten in december. Het kind moet gewoon sokken aan, dat hoort. Gelukkig ben ik na drie kinderen zo ver dat ik die opmerkingen naast me neer kan leggen. Mijn (hoog) gevoeligheid voor kritiek begint langzaam te slijten.

Hooggevoeligheid; als ik toen wist wat ik nu weet..

Herkenning

Ik ben me meer in het onderwerp gaan verdiepen en heb heel veel herkenning gevonden. Net als mijn oudste voel ik stemmingen feilloos aan en kan ik veel last hebben van negativiteit. Dit is niet altijd te voorkomen, maar wel handig als je het van jezelf weet. Eerder schreef ik over mijn hoogbegaafdheid en de zoektocht naar mezelf. Ook in de begeleiding van de kinderen helpt het me om me af en toe de kennis van hoog gevoeligheid herinneren. Niet als excuus, maar om soms hun ‘gezeur’ net even wat beter te begrijpen.

Overeenkomsten

Hooggevoeligheid kan zich op verschillende manieren uiten. Sommige HSP’ers voelen stemmingen aan, sommigen hebben last van harde geluiden, licht of labeltjes in de kleding. Maar ook gevoeligheid in emoties, perfectionisme en een laag zelfbeeld kunnen te maken hebben met hooggevoeligheid. Er zijn overeenkomsten met hoogbegaafdheid, ADHD, autisme en beelddenken. Dit maakt het onderwerp ongrijpbaar, maar ook ontzettend interessant.

Ik zou willen dat andere moeders de informatie lezen die ik heb gelezen. Als ik toen wist wat ik nu weet had ik mijn oudste heel anders begeleid vanaf de peuterleeftijd. Natuurlijk, het is de koe in de kont kijken. En de pech van de oudste. Maar ik zie hoeveel beter het gaat nu ik anders met hem omga, puur omdat ik hem beter begrijp. Dat gun ik alle ouders!

Deze gastblog is geschreven door Lisette de Bruijn-van der Does. Je kent haar wellicht van de hilarische brieven aan Sylvie Meis, maar bovenal is Lisette een hele goede schrijfster op, onder andere, haar blog lisetteschrijft.nl.

Bewaren

3 Comments on Hooggevoeligheid; als ik toen wist wat ik nu weet..

  1. Anneke
    19 juli 2016 at 15:07 (1 jaar ago)

    Of zoonlief hooggevoelig is, weet ik niet zeker. Wel herken ik immens veel van wat er allemaal over wordt geschreven/gezegd.
    Maar ik merk ook dat sinds ik op een andere (meer begripvolle manier en minder dwingende à la ‘omdat ik het zeg, moet het’) manier met hem omga, het allemaal veel gemakkelijker gaat. En dan vooral voor hem 😉
    Anneke onlangs geplaatst…10 things that piss me off tagMy Profile

    Beantwoorden
  2. Karlien
    19 juli 2016 at 08:55 (1 jaar ago)

    Yep bij ons komt het ook voor. Ik weet pas dat ook t heb sinds ook weet dat mijn dochter het heeft.

    Beantwoorden
  3. Barbara
    19 juli 2016 at 08:49 (1 jaar ago)

    Dit is erg herkenbaar. Mijn twee oudste dochters hebben hier ook soort van last van. Tot nu is het te handelen, maar veel heeft te maken met loslaten bij mij. Het spreekwoordelijke Let-it-go! Door dat ik er zelf ook wat last van heb, snap ik het ook nog. Langzaamaan komt er van 2 kanten meer begrip en rust. Maar blijft een reis die ik dacht nooit te maken.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






CommentLuv badge