Door Anne – De laatste dag thuisschool hebben we gehad. De poorten zijn gesloten en bij ons thuis sluit de school weer de deuren wegens gebrek aan leerlingen. Of ik met weemoed terugkijk? Nee, het is een mooie periode geweest die we afsluiten. Terug naar normaal. Terug naar het nieuwe normaal. Ik wil de kinderen weer op kunnen halen uit school, en heel eerlijk ook zelf weer een keer het huis schoonmaken zonder toeschouwers. Het voelt toch een beetje als je tandenpoetsen terwijl je oreo’s eet.

De eerst weken

12 weken geleden gingen de scholen dicht. 12! weken die stiekem toch ook weer voorbij gevlogen zijn. De eerste weken was ik blij, ik had best angst voor het virus en er was nog weinig bekend. We zaten veilig in onze bubbel. Het thuisonderwijs zou ik wel even tackelen. Schema’s gemaakt en zo gingen we het doen. Moehaha, hoe kon ik dat denken!?
Een zoon die mij niet als lerares accepteerde en een dochter die alles beter wist en de jongste die er tussendoor huppelde. Middelste jaloers op de jongste, want die hoefde niets te doen en de oudste miste vooral het contact met de vriendinnen.

Gelukkig had ik geen werkverplichtingen of zoom calls tussendoor, maar wel een verbouwing. En ik kan je vertellen dat verbouwen in tijden van corona heftig is.

Versoepelingen

Toen de eerst hobbels achter de rug waren, waren er ook fijne dingen. Uitgeruster, meer tijd voor elkaar en geen gesjouw met tig clubjes. Helaas kreeg het virus ook vat in onze directe omgeving en dat maakte dat wij tot keuzes moesten komen die soms onmenselijk waren. Na een hobbelige verhuizing zijn we geland in onze nieuwe woonplaats en mochten de kinderen halve dagen naar school. Nooit gedacht zo blij daar mee te zijn. Maar ook dat was uitdagend, want geen één schema klopte meer. De clubjes veranderden van tijd en ouders mogen niet komen kijken.

1 juno

Wat keken we uit naar 1 Juno. Ik denk zelf dat ‘1 Juno’ sowieso een term is die we niet gaan vergeten. 1 juno: dan zou alles weer goed zijn, dan was alles over. Maar nee, niet alles is over. Langzaam aan gaan we leven met corona om ons heen. De fabrieken worden opgestart, hoera want mijn badkamermeubels staan nog in Italië. We mogen weer naar een restaurant en naar de bioscoop. Wél op afstand, dus met 30 man in de zaal. En die afstand, dat blijft gek. We gingen even naar de stad toe, want in drie maanden zijn mijn kinderen 3 maten gegroeid. We voelde ons niet heel welkom. Overal ontsmetten, wachten voor de deur want maar een x aantal klanten te gelijk. De winkel met een lange rij voor de deur en bordjes waarop stond NIETS AANRAKEN sloegen we nog even over. Gaan we er aan wennen?

Mee leren leven

Ik ga er niet aan wennen denk ik. Maar mee leren leven. Zolang er geen vaccin is, is er corona, en daar moeten wij mee leven. De zorg, het onderwijs en veel ondernemers hebben zo hard gewerkt, om ons gezond te houden, om te zorgen dat we konden eten en les konden geven. Maar ook diep respect voor iedereen die niet genoemd is, die misschien niet hard gestreden heeft voor het land maar op standje overleven stond! Nederland kan goed met regels omgaan (in het algemeen dan) en deze fase gaan wij ook goed handelen tot er een vaccin is.  Dan ga ik weer heerlijk een keer in een bomvolle kroeg karaoke zingen! Tot die tijd vermaak ik mij wel met de TikTok’s van dochterlief!



♥ ♥ ♥ Op Fulltime Mama wordt gebruik gemaakt van affiliate links. Dit betekent dat als jij op een van de links klikt, wij daar mogelijk een kleine commissie over krijgen. Het kost jou niets extra, maar het levert ons wel wat op. Met deze opbrengsten kunnen we deze website onderhouden. Ook krijgen wij soms betaald voor een artikel of we krijgen een product in ruil voor een blogpost. Onze mening blijft hierdoor nog steeds onveranderd en eerlijk. Voor meer informatie kun je de disclaimer doorlezen. ♥ ♥ ♥

 



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.